امروز جمعه ، ۱۳۹۸/۰۱/۳۰

ابزارهای ویرایش متن

تایپ سریع

ربات

بررسی ویدیویی میت 20 پرو هواوی          با دعوت دوستان خود به پالسین، بدون قرعه‌کشی PS4 برنده شوید!          چگونه اطلاعات ویکی پدیا را استخراج و تحلیل کنیم؟          هدف HMD گلوبال در سال آینده، تمرکز بر گوشی‌های پرچمدار خواهد بود          اقتصاد گیگ چگونه موجب افزایش تنوع کار می‌شود؟          تماشا کنید: فریم؛ برنامه سینمایی جدید زومجی          ظهور آرمانشهرهای سوسیالیستی؛ آغاز طرح آزمایشی درآمد پایه عمومی در هند          پروژه‌ های عکاسی: حیوانات غول پیکر          شهر زیرزمینی کیش نمایش هنر حفر کاریز در ایران          با زیباترین دریاچه های جهان آشنا شوید          بررسی ویدیویی macOS Mojave          کشف مواد مخدر شیشه از داخل شارژر موبایل         
مرور حسرت برانگیزترین صحنه‌های تاریخ فوتبال ایران؛ قاتل خودی

به گزارش وب‌سایت نود، باز هم یک پایان تکراری برای داستانی که این‌بار خوب شروع شده بود و به خوب‌جاهایی رسیده بود اما باز هم خوب تمام نشد.


حالا باز هم زمان آن رسیده که به دنبال مقصر بگردیم و هر کس به فراخور حالش انگشت اتهامش را به سمت کسی بگیرد. آنهایی که در انتظار فرصت بودند حالا کی‌روش را روی صندلی متهم نشانده‌اند و بعضی‌های دیگر مقصران دیگری را پیدا می‌کنند.


مثل همیشه داور هم می‌تواند یکی از مقصران باشد. پنالتی دومی که رویاهای ایران را کامل بر باد داد شاید می‌توانست گرفته نشود.


با این حال مثل همه این سال‌ها ردپایی از تیم خودمان می‌توانیم در این حذف پیدا کنیم که از ردپاهای دیگر پررنگ‌تر است. اشتباهاتی که هر کدام به قیمت از دست رفتن رویاهای یک ملت تمام شده‌اند.


جام ملت‌های 1984 این داستان ریشه در تاریخ دارد. می‌توانیم آنقدر عقب برویم تا به سال 84 برسیم.


آنجایی که شاهرخ بیانی ایران را با یک گل مقابل عربستان در نیمه‌نهایی پیش‌انداخت. یک قدم مانده بود تا فینال که شاهین بیانی گل مساوی را وارد دروازه خودمان کرد.


از همان روز بود که احتمالا کاممان با تلخی آشنا شد و ناکامی به سرنوشت فوتبالمان در تورنمنت‌های مهم گره خورد. بازی به پنالتی رفت و جام برای ما تمام شد.


جام ملت‌های 1992 جام ملت‌های 92 اولین جایی بود که کار صعود ما با ژاپن گره خورد. گره‌ای که با اشتباه جمشید شاه‌محمدی کورتر شد و باز نشد.


اگرچه چهره آن بازی جمال شریف داور بازی وتصمیمات عجیبش بود اما اشتباه اول را به نام جمشید شاه‌محمدی نوشتند. بازیکنی که با یک ضربه در دقیقه 60 ایران را ده‌نفره کرد و کمتر از نیم ساعت بعد بعد ژاپنی‌ها اولین و تنها گل بازی را به ثمررساندند.


ایران برای نخستین بار در تاریخ جام ملت‌ها در دور گروهی حذف و نام شاه‌محمدی با آن ماندگار شد. جام ملت‌های 2000 وقتی پای اشتباهات بزرگ در میان است حتی نام بهترین گلزن ایران را هم می توان در میان این فریم‌های حسرت‌انگیز پیدا کرد.


جایی که ایران مقابل کره با یک گل جلو بود و انتظار داشتیم که علی دایی با یک گل دیگر دلمان را قرص‌تر کرده و برگه صعودمان را امضا کند. اتفاقی کاملا برعکس رقم خورد و دقایق آخر اشتباه او در زدن قیچی برگردان در محوطه جریمه خودمان، توپ را تقدیم مدافع کره‌ای کرد تا او بازی را به تساوی بکشاند.


کره‌ای‌ها از شکست فرار کردند و با گل طلایی به نیمه نهایی رسیدند. این هم صحنه‌ای بود تا جام ملت‌های 2000 را هم برایمان به تورنمنت‌های تلخ اضافه کند.


جام ملت‌های 2004 13 مرداد بود و پکن چین. بعد از مبعلی که پنالتی‌اش را هدر دارد ضربات پنالتی مساوی دنبال می‌شد.


آخرین پنالتی ایران را قرار بود گل محمدی بزند. گل‌محمدی هم یک چیپ را به راحتی تقدیم دروازه‌بان کرد و تمام.


فریمی از آن صحنه گرفته شد و ثبت شد در تاریخ تا هر از چندگاهی در هر ناکامی به سراغش برویم و آهی بکشیم و روند ناکامی‌هایمان را از آن استارت بزنیم. هر بار عکسش را ببینیم و صدایی در گوشمان بگوید چه زمان چیپ زدن بود آقای گل‌محمدی؟ البته در این جام نباید از کنار ستار زارع و کارت قرمزی که گرفت هم به راحتی گذشت.


  جام جهانی 2006 جام جهانی 2006 و بازی با مکزیک که همه می‌گفتند تیم برانکو می‌تواند این بازی را ببرد یا حداقل یک امتیاز را از مکزیک بگیرد. اگرچه توقعات از تیم ملی برانکو غیرمنطقی بالا بود و این نتیجه خیلی خوش‌خیالانه بود اما شاید می‌توانستیم این رویای دست‌نیافتنی را در دستمان بگیریم اگر آن اشتباه میرزاپور نبود.


در حالی که بازی یک-یک بود میرزاپور پاس رو به عقب کعبی را تقدیم حریف کرد و بازی را به نفع مکزیک برگرداند. جام ملت‌های 2015 پولادی در سال 2015 به شکلی تیم ملی را ترک کرد که تا مدت‌ها کسی دلش برای او تنگ نشود.


در دیداری که قرار بود همه حسرت‌های‌مان را بشورد و ببرد اخراج او یک بحران آفرید و باز هم حذف نصیبمان شد. اگر او اخراج نمی‌شد شاید واژه منحوس طلسم چندی و اند ساله از فرهنگ فوتبالمان حذف می‌شد.


جام جهانی 2018 اگر بردن مکزیک خیلی رویاپردازانه بود پیروزی مقابل پرتغال فراتر از رویا محسوب می‌شد. اما امتیاز گرفتن از پرتغال و صعود کردن به مرحله بعد خیلی دور از دستان‌مان قرار نداشت.


فاصله‌اش به اندازه فاصله توپی بود که طارمی زد و باید داخل دروازه می‌رفت اما به اوت رفت. فقط چند میلیمتر تا صعود فاصله داشتیم و طارمی آن چند میلی‌متر را برایمان پر نکرد.


جام ملت‌های 2019 و اما 2019. این بار دیگر پای یک نفر در میان نیست.


پای دسته‌ای از بازیکنان باتجربه ایران در میان است. حاج‌صفی، پورعلی‌گنجی، جهانبخش و امید و البته کنعانی‌زادگان.


در کمال ناباوری پست‌شان را ترک کردند برای اعتراض به داور که مشخص نبود به چه دلیل انجام شد. جواب این سوال را شاید فقط مدافعان تیم ملی بدانند و لاغیر.


اگر صحنه‌های قبلی را بتوانیم با عنوان حسرت‌برانگیزترین صحنه‌ها توصیف کنیم در مورد این فریم حتی کلمه‌ای برای توصیف پیدا نمی‌کنیم. ماییم و یک حذف دیگر و سکوتی به درازای یک تاریخ از ناکامی‌ها.


30388.